– W przypadku tej grupy chorych powinniśmy z jednej strony myśleć o kardiotoksyczności leków, które stosujemy w leczeniu onkologicznym. Z drugiej strony musimy pamiętać, że choroby sercowo-naczyniowe (s-n) wpływają na rokowanie pacjenta onkologicznego. Wiele metod leczenia, w tym radioterapia, przyspiesza proces aterotrombozy. Widzimy zatem wzajemne relacje tych dwóch grup schorzeń cywilizacyjnych — podkreśla dr hab. n. med. Renata Główczyńska, specjalistka kardiologii z I Katedry i Kliniki Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, która o znaczeniu regularnej aktywności fizycznej u pacjenta kardioonkologicznego mówiła podczas ostatniego kongresu Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

Siedzący tryb życia sprzyja nowotworom

Kardiolog zwraca uwagę, że na znaczenie aktywności fizycznej w kontekście kardioonkologii należy patrzeć z kilku perspektyw: prewencji, prerehabilitacji przed leczeniem onkologicznym i w jego trakcie. To również ważny element prewencji wtórnej u ozdrowieńców po zakończeniu leczenia.

– Mamy niezbite dowody, że siedzący tryb życia przyspiesza rozwój nowotworu. Tych związków upatruje się w zwiększeniu procesu zapalnego, liczby wolnych rodników, narastaniu insulinooporności u pacjentów nieaktywnych. Mamy również dane wskazujące, że wysiłek fizyczny ma znaczenie profilaktyczne, a więc zmniejsza ryzyko wielu nowotworów, np. piersi, endometrium, pęcherza moczowego, nerki, przełyku, żołądka, a przede wszystkim jelita grubego. Kolejne dane, oparte na metaanalizie z udziałem 50 tys. osób wykazują, że aktywność fizyczna poprawia rokowanie i przeżycie o 26 proc. w przypadku raka sutka i jelita grubego

— argumentuje dr hab. Renata Główczyńska.

Niedawno opublikowana analiza 16 badań oceniających wpływ ćwiczeń z zakresu wzmocnienia układu mięśniowego wykazała redukcję śmiertelności całkowitej. Zarówno w przypadku występowania chorób sercowo-naczyniowych, jak i wszystkich chorób nowotworowych, szczególnie płuc.

– Wykazano, że u osób wykonujących te ćwiczenia w wymiarze 30 minut tygodniowo redukcja ryzyka tych schorzeń sięgała od 10 do 17 proc. w perspektywie maksymalnej 25 lat. Dodam, że badania dotyczyły aż 263 tys. osób — zaznacza specjalistka.

Niedoceniana prerehabilitacja

Wyniki badań znalazły odzwierciedlenie w stanowiskach eksperckich Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Podkreśla się w nich, że regularny wysiłek fizyczny przynosi wymierne korzyści u pacjentów onkologicznych: poprawia rokowanie, zmniejsza ryzyko kardiotoksyczności terapii przeciwnowotworowych.

– Niestety, w Polsce nie ma powszechnych programów rehabilitacji przed leczeniem onkologicznym, choć w wielu krajach jest taka możliwość. Pacjenci otrzymują takie wsparcie przed operacjami z przyczyn onkologicznych czy chemio- lub radioterapią. Takie działania wpływają na zmniejszenie liczby powikłań

— wyjaśnia dr hab. Renata Główczyńska.

Na przykład badanie w grupie kobiet z rakiem sutka wykazało, że wydolność sercowo-naczyniowa pacjentek przed rozpoznaniem nowotworu wpływała na rokowanie, definiowane jako przeżycie bez incydentu s-n, na korzyść kobiet najbardziej aktywnych fizycznie.

– Dlatego też brytyjscy anestezjolodzy stworzyli towarzystwo naukowe, którego głównym celem jest analiza wpływu wysiłku fizycznego na rokowanie pacjentów. W Wielkiej Brytanii to właśnie lekarze tej specjalności najczęściej wykonują badania ergospirometryczne, ponieważ dzięki nim zyskują ważne informacje, pozwalające na planowanie opieki około- i pooperacyjnej — zwraca uwagę ekspertka.

Czy pacjent onkologiczny może być aktywny fizycznie w trakcie terapii? Wielu chorych obawia się wysiłku w tym czasie, szczególnie gdy nie są w stanie go podjąć z powodu intensywnych cykli chemioterapii.

– Niemniej mamy dowody, że wysiłek fizyczny zmniejsza liczbę działań niepożądanych leczenia onkologicznego. Ogranicza nudności i ich nasilenie, redukuje somatyczne bóle głowy, zmniejsza męczliwość, stres, skraca okres hospitalizacji. Ruch poprawia profil immunologiczny, ponieważ zwiększa odporność, co ma niebagatelne znaczenie, biorąc pod uwagę powikłania zapalne, infekcyjne. Co więcej, regularne ćwiczenia polepszają profil metaboliczny, sprzyjają poprawie gęstości kości — wymienia zalety aktywności dr hab. Renata Główczyńska.

Wytyczne ESC: ruch jako element leczenia

Już w 2016 r., eksperci ESC w dokumencie dotyczącym kardioonkologii zwracali uwagę, że wysiłek aerobowy jest metodą kardioprotekcji przed kardiotoksycznością leków z grupy antracyklin.

Najnowsze wytyczne z 2022 r. wręcz podkreślają, że wysiłek fizyczny to tak naprawdę element leczenia antynowotworowego, poprawiający profil działań niepożądanych w trakcie leczenia onkologicznego.

– Co ważne, wysiłek u pacjenta kardioonkologicznego powinien być dobierany indywidualnie. W jaki sposób? Aktywność fizyczna w zakresie intensywności i częstości musi być ustalana w zależności do sytuacji pacjenta, jego wieku, jednostki chorobowej, wydolności, wcześniejszej aktywność, typu wykonywanych ćwiczeń — wymienia kardiolog.

Osoby z ograniczoną wydolnością wysiłkową mogą zacząć od 2-3 sesji tygodniowo, po 10-30 minut ćwiczeń o małej lub umiarkowanej intensywności. Zalecane są: spacery, powolna jazda na rowerze, lekki jogging, ćwiczenia typu kalistenika. W przypadku dobrej tolerancji można zwiększać częstotliwość i czas treningów oraz intensywność ćwiczeń. Cel? Dojście do ponad 5 sesji treningowych w tygodniu (po 20-60 minut każda) o umiarkowanej lub dużej intensywności.

– Zalecany jest głównie wysiłek aerobowy z komponentą ćwiczeń oporowych, poprawiających równowagę, elastyczność mięśni. Pamiętajmy, że nie możemy forsować nadmiernych wysiłków, a rozpoczęcie ćwiczeń powinno być poprzedzone konsultacją lekarską, czy mogą być one realizowane. U pacjentów, którzy otrzymują leki potencjalnie kardiotoksyczne, powinno być wykonane echo serca pod tym kątem — podkreśla dr hab. Renata Główczyńska.

Przeciwwskazania do aktywności fizycznej o pacjentów kardioonkologicznych

Oczywiście, są wyszczególnione sytuacje kliniczne, które ograniczają czy wręcz stanowią przeciwwskazanie do aktywności fizycznej u pacjenta kardioonkologicznego.

Do wskazań bezwzględnych zalicza się:

• narastającą duszność w spoczynku lub podczas wykonywania aktywności fizycznej;
• IV klasa NYHA;
• niekontrolowana cukrzyca;
• ostra choroba lub gorączka;
• jednostronne ciężkie zakrzepowe zapalenie żył;
• ostra zatorowość;
• nieleczone ciężkie zakrzepowe zapalenie żył;
• zapalenie mięśnia sercowego lub ostre zapalenie osierdzia;
• zaburzenia hematologiczne: małopłytkowość (płytki krwi poniżej 5000/mm³), leukocyty poniżej 1500/mm³, hemoglobina poniżej 8 g/dl;
• objawowe zmiany w OUN;
• bolesne przerzuty do kości.

Do wskazań względnych należą:

• niedawny przyrost masy ciała (ponad 2 kg w ciągu 3 dni poprzedzających trening);
• zmniejszenie SBP >10 mm Hg podczas ćwiczeń;
• komorowe zaburzenia rytmu serca w spoczynku lub podczas ćwiczeń;
• tachykardia (HR spoczynkowe >100/min);
• bezobjawowe zmiany w OUN;
• neurotoksyczność II stopnia;
• bezobjawowe przerzuty do kości.

Źródło: opracowano na podstawie materiałów prasowych pulsmedycyny.pl/Ewa Kurzyńska

Artykuł Aktywność fizyczna jest lekiem pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Wierzę, że wszyscy mamy takie samo prawo do zdrowia. Nie powinno mieć znaczenia, gdzie się urodziłeś ani gdzie mieszkasz. Ale wszyscy wiemy, że niestety, w Unii Europejskiej nadal tak nie jest. Obecnie aż 25 państw członkowskich prowadzi programy badań przesiewowych w kierunku raka piersi. To jest dobre! Ale tylko 20 państw wykonuje badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego. Chora na raka szyjki macicy mieszkająca w Rumunii jest 16 razy bardziej narażona na śmierć niż kobieta mieszkająca we Włoszech

– podkreślała Ursula von der Leyen, przewodnicząca Komisji Europejskiej podczas jednej z konferencji.

Wyrównanie szans w walce z rakiem

Tłumaczyła, że Europejski Plan Walki z Rakiem ma dążyć do wyrównania tych szans oraz poprawić wskaźniki umieralności na raka. A statystyki nowotworowe rosną lawinowo. W 2020 r. w Unii Europejskiej raka wykryto u 2,7 mln osób, a 1,3 mln osób zmarło z tego powodu.

Specjaliści alarmują, że jeżeli nie podejmiemy zdecydowanych działań, liczba zachorowań na raka wzrośnie o 24 proc. do 2035 r. Oznacza to, że stanie się on główną przyczyną zgonów w UE.

Celem europejskiego Cancer Planu jest uratowanie 3 milionów Europejczyków do 2030 roku i wydaje się, że jest to plan realny – uważa prof. Jacek Jassem z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, członek komitetu doradczego powołanej przez Komisję Europejską Mission of Cancer.

Priorytety

Dla Komisji pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen walka z nowotworami to jeden z priorytetów.

–Dla mnie to sprawa osobista. Kiedy miałam 13 lat, na raka zmarła moja o dwa lata młodsza siostra. Ale nie jest to wyjątkowe przeżycie, niemal każdy ma przyjaciela, kolegę lub krewnego, który przez to przeszedł. Wszyscy doświadczyli tego samego poczucia smutku i bezradności. Jednak jest coś, co możemy zrobić – indywidualnie i zbiorowo. Na szczeblu państw członkowskich i w ramach Unii Europejskiej. Dziś, w Światowy Dzień Walki z Rakiem, rozpoczynamy wspólną drogę, która doprowadzi do Europejskiego Planu Walki z Rakiem” – mówiła przewodnicząca KE 4 lutego 2020 roku – w dniu ogłoszenia Europejskiego Cancer Planu.

Walka z rakiem – Unia jednoczy siły

Poszczególne kraje europejskie mają swoje narodowe programy walki z rakiem, ale poprzedni wspólny europejski plan opracowano 30 lat temu. Ursula von der Leyen zwróciła uwagę, że „tymczasem świat się zmienił, Europa się zmieniła, a liczba problemów niestety rośnie”.

Kraje członkowskie realizują swoje narodowe plany walki z rakiem, ale jeśli chcemy osiągnąć efekt w skali globalnej, musimy działać razem. Są sprawy, które wymagają wspólnych działań, jak na przykład badania naukowe czy zmniejszenie narażenia środowiskowego – nie uda się tego osiągnąć wyłącznie na poziomie jednego kraju – tłumaczy prof. Jacek Jassem.

Po co narodowe plany, gdy mamy już europejski?

Są konieczne ponieważ uwzględniają lokalne prawo, sytuację ekonomiczną, uwarunkowania kulturowe, sytuację epidemiologiczną i tak dalej. Pomiędzy poszczególnymi krajami są przecież różnice, np. w systemie ubezpieczeń. Nie da się tego ujednolicić, bo zależy to od wielu uwarunkowań. Działania ma szczeblu krajowym i europejskim mają się nawzajem uzupełniać, tylko wtedy uda się osiągnąć prawdziwy efekt. Na przykład mówiąc o szkodliwości papierosów możemy sugerować ograniczenie palenia tytoniu poprzez różne działania, np. zwiększenie akcyzy.

Ale trudno, żeby Europejski Cancer Plan narzucał poszczególnym państwom konkretne rozwiązania.  Każdy musi przeprowadzić takie zmiany we własnym zakresie, zgodnie ze swoimi regulacjami. Europejski plan może zawierać tylko ogólne zalecenia, np. w jakim czasie powinno się osiągnąć jakiś efekt – tłumaczy ekspert. Aby to się udało, narodowe programy muszą uwzględniać ogólne zasady ujęte w Europejskim Cancer Planie.

Zresztą to są rozsądne, uniwersalne zasady, tam nie ma rzeczy egzotycznych – zaznacza prof. Jassem.

Jakie to są zasady?

Plan walki z rakiem obejmuje cztery kluczowe obszary działania.

• Zapobieganie – poprzez działania ukierunkowane na kluczowe czynniki ryzyka, takie jak tytoń (celem jest, aby do 2040 r. mniej niż 5 proc. populacji używało tytoniu), spożycie alkoholu, zanieczyszczenie środowiska i rakotwórcze substancje. Dodatkowo kampania „HealthyLifestyle4All” będzie promować zdrową dietę i aktywność fizyczną. Aby zapobiegać nowotworom wywołanym przez infekcje, plan walki z rakiem przewiduje zaszczepienie przeciwko HPV co najmniej 90 proc. docelowej populacji dziewcząt w UE oraz znaczne zwiększenie szczepień chłopców do 2030 r.
• Wczesne wykrywanie raka poprzez poprawę dostępu, jakości i diagnostyki oraz wspieranie państw członkowskich w tym, aby 90 proc. populacji UE, która kwalifikuje się do badań przesiewowych w kierunku raka piersi, szyjki macicy i jelita grubego, poddano do 2025 r. badaniom przesiewowym.
• Zwiększenie skuteczności rozpoznawania i leczenia nowotworów poprzez lepiej zintegrowaną i kompleksową opiekę onkologiczną oraz wyrównywanie dostępu do wysokiej jakości opieki i leków. Do 2030 r. 90 proc. pacjentów powinno mieć dostęp do krajowych kompleksowych ośrodków onkologicznych połączonych nową siecią UE. Ponadto do końca 2021 r. zostanie uruchomiona nowa inicjatywa „Diagnostyka i leczenie raka dla wszystkich”. Ma ona pomóc w poprawie dostępu do innowacyjnej diagnostyki i leczenia raka. Z kolei europejska inicjatywa „Zrozumieć nowotwory” (UNCAN.eu) pomoże m.in. zidentyfikować osoby z wysokim ryzykiem zachorowania na najczęstsze nowotwory.
• Poprawa jakości życia pacjentów i osób, które przeżyły raka, w tym rehabilitacja, postępowanie w przypadku nawrotu lub rozsiewu nowotworu oraz środki wspierające integrację społeczną i reintegrację w miejscu pracy. Zostanie uruchomiona inicjatywa „Lepsze życie dla chorych na raka”. Skupi się ona na opiece pooperacyjnej i rehabilitacji, opiece kontrolnej oraz wspierającej integrację społeczną i reintegrację w miejscu pracy.
• Szczególny nacisk zostanie też położony na nowotwory wieku dziecięcego, poprzez uruchomienie „Inicjatywy na rzecz pomocy dzieciom chorym na nowotwory”, która ma zapewnić dostęp do szybkiego i optymalnego wykrywania, rozpoznawania, leczenia i opieki. Z kolei aby zidentyfikować trendy, dysproporcje i nierówności pomiędzy państwami członkowskimi i regionami, w 2021 r. zostanie utworzony rejestr nierówności nowotworowych.
  Na realizowanie tych celów przeznaczono łącznie 4 mld euro. Ale to nie wszystko.

Źródło: na podstawie materiałów prasowych Serwis Zdrowie/PAP
Fot: EU

Artykuł Europejski Plan Walki z Rakiem pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Brak ruchu jest jednym z modyfikowalnych czynników ryzyka rozwoju raka piersi. Mocno koreluje z niektórymi innymi czynnikami ryzyka, na które mamy wpływ, szczególnie z otyłością, ale też z nadużywaniem alkoholu, paleniem papierosów czy z niewłaściwą dietą.
Aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko rozwoju raka piersi.

Aktywność fizyczna – regulator stylu życia

Zwiększenie poziomu aktywności fizycznej zwykle pociąga za sobą zmianę całego stylu życia.

– Jeśli dbamy o ciało poprzez aktywność fizyczną, to dbamy również o to, aby nie spożywać dużo alkoholu, nie palić papierosów, stosować odpowiednią dietę i kontrolować masę ciała. Dobrostan aktywności fizycznej sprawia, że ryzyko rozwoju raka piersi jest istotnie zmniejszone, podobnie jak ryzyko zgonu z powodu tego nowotworu

— jest przekonany dr hab. n. o kult. fiz. Sławomir Marszałek z Zakładu Fizjoterapii Onkologicznej Wielkopolskiego Centrum Onkologii.

Specjalista zwrócił szczególną uwagę na otyłość jako istotny czynnik zwiększający ryzyko zachorowania na nowotwory.
– Otyłość jest promotorem procesu nowotworowego, ponieważ tkanka tłuszczowa to narząd endokrynny, mający wpływ na inne tkanki. Może uwalniać wolne kwasy tłuszczowe oraz hormony peptydowe i steroidowe, zmieniać metabolizm hormonów płciowych, zwiększać aktywność szlaków sygnalizacji insulinowej, a także zmieniać mikroflorę jelitową — mikrobiom — zaznaczył dr hab. Sławomir Marszałek.

Aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko rozwoju raka piersi

Na istnienie związku między aktywnością fizyczną a zmniejszonym ryzykiem rozwoju raka piersi wskazują wyniki przytoczonej przez dr hab. Sławomira Marszałka metaanalizy. Opublikowane zostały w 2019 r. w piśmie „Value in Helath”.¹ Autorzy wskazują jednak, że kluczowe znaczenie ma tu intensywność i częstotliwość wysiłku fizycznego.

– U kobiet aktywnych fizycznie ryzyko rozwoju raka piersi zmniejsza się o 25 proc. w porównaniu z kobietami nieaktywnymi. Najbardziej istotny wpływ na zmniejszenie ryzyka rozwoju tego nowotworu ma wysiłek fizyczny o umiarkowanej lub dużej intensywności (>4,5 MET*) oraz ten wykonywany regularnie. Przy czym zaobserwowano spadek ryzyka rozwoju raka piersi o 6 proc. z każdą dodatkową godziną aktywności fizycznej tygodniowo. Przy założeniu, że jest ona realizowana systematycznie

— relacjonował dr hab. Sławomir Marszałek.

Badacze wykazali również², że wyższy poziom intensywności rekreacyjnej aktywności fizycznej — w porównaniu z niższym — zmniejsza o około 20-21 proc. ryzyko rozwoju raka piersi u kobiet przed i po menopauzie.

– Przy czym ważne są czynniki biologiczne wiążące aktywność fizyczną z rakiem piersi. One u kobiet przed i po menopauzie są inne i powinny być szczegółowo interpretowane — dodał dr hab. Sławomir Marszałek.

Ustalono również, że nierekreacyjna aktywność fizyczna (np. praca zawodowa lub tzw. domowe aktywności) zmniejsza o 9 proc. ryzyko rozwoju raka piersi u kobiet przed menopauzą i o 4 proc. u kobiet po menopauzie.

Poza tym w poszczególnych, niestety nieheterogennych podgrupach obserwowano zmniejszenie od 79 proc. ryzyka wystąpienia raka piersi u aktywnych kobiet i wzrost o 19 proc. ryzyka zachorowania u najmniej aktywnych kobiet.

Aktywność fizyczna – pozytywny bodziec w trakcie leczenia raka piersi

Fizjoterapeuta wskazywał również na rokownicze znaczenie kondycji fizycznej pacjentek przed czekającym je leczeniem.
– Im jesteśmy lepiej fizycznie przygotowani do operacji, im mamy lepszą wydolność oddechową, tym mniejsze ryzyko powikłań okołooperacyjnych — zaznaczył dr hab. Sławomir Marszałek.
Leczenie onkologiczne obniża jakość życia chorego. Dochodzi do dysfunkcji narządu ruchu, zaburzeń neurologicznych, hipokinezji, zaburzeń psychosomatycznych. Nie bez znaczenia jest także kardiotoksyczność samej terapii.

– Do tej pory uważano, że wzmożona aktywność fizyczna w trakcie leczenia onkologicznego jest przeciwwskazana z uwagi na możliwość dodatkowego obciążenia organizmu i narażenia go na stres, a tym samym gorsze efekty leczenia. Z tego też powodu zalecano chorym w trakcie, jak i po leczeniu onkologicznym oszczędzający tryb życia. Obecnie jednak zwiększa się liczba doniesień, które potwierdzają pozytywny wpływ wzmożonej aktywności fizycznej na chorych leczonych onkologicznie

— podkreślił mgr Maciej Górecki z Zakładu Fizjoterapii Onkologicznej Wielkopolskiego Centrum Onkologii.

Wśród korzyści wynikających z takiej aktywności wymienić można: wzrost wydolności tlenowej (VO2 max), poprawę samopoczucia, lepsze postrzeganie siebie, zmniejszenie napięcia mięśniowego, dolegliwości bólowych i poziomu zmęczenia, tak często zgłaszanego przez chorych na raka. Ponadto zmniejsza się prawdopodobieństwo rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, obniża skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi i poprawia profil lipidowy (dochodzi do wzrostu HDL i obniżenia stężenia trójglicerydów). Następuje również obniżenie stężenia hormonów płciowych, poziomu CRP i regulacja układu immunologicznego. Aktywność fizyczna w trakcie leczenia onkologicznego pozwala także na szybszy powrót do sprawności.

Rak piersi a aktywność fizyczna

Na pytanie, jaką aktywność fizyczną może podjąć chora na raka piersi w trakcie leczenia, powinien odpowiedzieć interdyscyplinarny zespół specjalistów. Psycholog oceni potrzeby chorej, kardioonkolog dokona stratyfikacji zdarzeń niepożądanych, a fizjoterapeuta określi możliwości chorej i zaplanowuje cele.

– Dopiero na podstawie tych informacji można zaproponować personalizowaną fizjoterapię oraz aktywność fizyczną, w tym uczestnictwo w sporcie rekreacyjnym — zaznaczył mgr Maciej Górecki.

Według niego, czas powrotu do sprawności i rodzaj aktywności fizycznej, jaką będzie mogła podjąć pacjentka, różni się w zależności od rodzaju zastosowanego leczenia. W przypadku leczenia ogólnoustrojowego, chemioterapii, ważny jest aspekt kardiotoksyczności. Jednak onkolog jest w stanie przewidzieć, jaki wpływ będzie miało leczenie na pacjenta i także u chorego ze współistniejącymi schorzeniami układu krążenia można zaplanować aktywność fizyczną.

Jeśli u chorej zastosowano leczenie chirurgiczne, o jej powrocie do oczekiwanej sprawności decydują chirurg z fizjoterapeutą. Jednak zgodnie z rekomendacjami Association of Breast Surgery, w przypadku mastektomii, jak i zabiegów oszczędzających ten powrót nie powinien trwać dłużej niż 2-4 tygodnie. Jedynie w przypadku zabiegów odtwórczych powrót do pełnej aktywności fizycznej może trwać trochę dłużej, bo od 4 do 12 tygodni.

Gdy u chorej zastosowana była radioterapia, fizjoterapeuta i radioterapeuta przed rekomendacją rodzaju aktywności fizycznej powinni ocenić ograniczenia wynikające z wcześniejszego leczenia (m.in. zmiany popromienne czy aspekty kardiologiczne).

Aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko nawrotu raka piersi

Naukowcy ustalili też³, że konsekwentne spełnianie rekomendacji dotyczących aktywności fizycznej po leczeniu onkologicznym wiązało się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem ryzyka nawrotu raka piersi i śmiertelności z jego powodu.

– Nawet niewielka aktywność fizyczna jest związana z poprawą całkowitego przeżycia i jest lepsza od bezczynności

— podkreślił dr hab. Sławomir Marszałek.

Aktualne zalecenia dotyczące wskazanej dla nich aktywności fizycznej obejmują: 150-300 minut tygodniowo rekreacyjnej aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności lub co najmniej: 3 dni w tygodniu 30 minut ćwiczeń aerobowych o umiarkowanej intensywności.

W ocenie specjalisty, w przyszłości potrzebne będzie prowadzenie dalszych badań, wyjaśniających mechanizmy fizjologiczne pozytywnego wpływu aktywności fizycznej na większą przeżywalność osób, które były leczone z powodu raka piersi.

*1 MET odpowiada przeciętnemu wydatkowi energetycznemu podczas pozostawania w spoczynku (w pozycji siedzącej).

Piśmiennictwo:

Chen X., Wang Q., Zhang Y., Xie Q., Tan X.: Physical Activity and Risk of Breast Cancer: A Meta-Analysis of 38 Cohort Studies in 45 Study Reports. Value Health 2019, Jan; 22(1): 104-128.
Neilson H.K, Farris M.S., Stone C.R., Vaska M.M., Brenner D.R., Friedenreich C.M.: Moderate-vigorous recreational physical activity and breast cancer risk, stratified by menopause status: a systematic review and meta-analysis. Menopause 2017, Mar; 24(3): 322-344.
Cannioto R.A., Hutson A., Dighe S., McCann W., McCann S.E., Zirpoli G.R., et al.: Physical Activity Before, During, and After Chemotherapy for High-Risk Breast Cancer: Relationships With Survival. J. Natl. Cancer Inst. 2021, Jan 4; 113(1): 54-63.

Na podstawie wykładów wygłoszonych podczas II Konferencji Rak Piersi u Młodych Kobiet, zorganizowanej przez Wielkopolskie Centrum Onkologii (maj 2021).

Źródło: materiały prasowe Pulsmedycyny.pl/Monika Majewska

Artykuł Rak piersi a aktywność fizyczna pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Ponad 20-letnie doświadczenie francuskich naukowców, w zakresie badania wpływu ćwiczeń fizycznych na leczenie nowotworów, nie pozostawia wątpliwości, że aktywność fizyczna wspomaga tego typu terapie. Ćwiczenia fizyczne przeciwdziałają utracie mięśni, polepszają ogólne samopoczucie i zmniejszają dolegliwości bólowe. W jednym z badań, przedstawionych w trakcie ESMO 2018, zaprezentowano skuteczność 60-minutowych treningów siłowych i ćwiczeń aerobowych, praktykowanych dwa razy w tygodniu. Taka aktywność fizyczna pozwoliła na zmniejszenie oceny bólu i zmęczenia już po 3-6 miesiącach u 114 pacjentów.

W drugim z badań, francuscy badacze poszli jeszcze o krok dalej i ocenili zmianę ogólnego poziomu zadowolenia z życia u pacjentów, którzy ćwiczą fizycznie. W badaniu wzięło udział 2525 pacjentek z rakiem piersi w stadium I-III. Te, które regularnie tydzień w tydzień, ćwiczyły (75 minut intensywnego wysiłku lub 150 minut umiarkowanej aktywności), charakteryzowały się znacząco lepszą oceną ogólnej jakości życia, lepszym samopoczuciem i mniejszymi dolegliwościami bólowymi. Intensywne ćwiczenia obejmowały zajęcia takie jak aerobik, ogrodnictwo lub szybkie pływanie, podczas gdy umiarkowane ćwiczenia: szybki marsz, aerobik w wodzie lub siatkówkę. Co ciekawe, wzrost zadowolenia z życia został odnotowany również u chorych, żyjących na co dzień w trudnych warunkach.

W jaki sposób ćwiczyć?

Dr. Thierry Bouillet z l’Hôpital Américain de Paris w trakcie swojego wystąpienia, zauważył, że największa poprawa dotyczy pacjentów, którzy w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia chemioterapii lub radioterapii, ćwiczą dwa-trzy razy w tygodniu, przez co najmniej godzinę. Ważne, żeby aktywność fizyczna stała się nieodłączną częścią ich życia. Zauważył również, że pacjenci chętniej ćwiczą w zorganizowanych grupach. Mają wtedy więcej zapału i motywacji, niż gdyby ćwiczyli samodzielnie. Aktywności chorych były uzależnione od ich wieku, zaawansowania choroby oraz możliwości.

Dr. Bouillet zauważył również, że pacjenci często są zmęczeni i zaczynają tracić mięśnie, zanim jeszcze zdiagnozuje się u nich raka, dlatego tak ważne jest, aby rozpocząć ćwiczenia jak najszybciej, już po pierwszej konsultacji onkologicznej. Sama aktywność fizyczna powinna być bowiem postrzegana jako sposób leczenia tzw. nagłych przypadków, ponieważ tylko wtedy pozwala na osiągnięcie najlepszych korzyści zdrowotnych.

Podsumowanie badania

Badania przedstawione w trakcie kongresu ESMO 2018, wskazują na pozytywny wpływ aktywności fizycznej w terapii nowotworów. Oczywiście, sama aktywność fizyczna nie jest wystarczy by zwalczyć raka, ale należy pamiętać, że ruch jest naszym sprzymierzeńcem. Pozwala wzmocnić nie tylko o zdrowie fizyczne, ale również psychiczne. Ważne jest, by aktywność fizyczną w trakcie choroby skonsultować z lekarzem lub specjalistą, ponieważ to on wie najlepiej, jaki rodzaj ćwiczeń będzie odpowiedni dla danego chorego i przyniesie efekty zgodne z oczekiwaniami.

Źródło: tekst i zdjęcie – serwis Kurier PAP/ Oktawia Kuruś

Artykuł Aktywność fizyczna pomaga leczyć nowotwory pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.